Bobry w Leksandrowej

  Na terenie gminy Nowy Wiśnicz zadomowiły się będące pod ścisłą ochroną bobry. Eksperci z Akademii Rolniczej stwierdzili, że w Leksandrowej mieszkają dwie bobrze rodziny. Na rzecze Leksandrówka bobry zbudowały z gałęzi, patyków i gliny solidną, wysoką tamę tworząc sporych rozmiarów rozlewisko. Budując swoje żeremie zwierzęta ścięły ponad trzydzieści drzewek.

 

Już w X wieku bóbr był w Polsce otaczany opieką udzielnych książąt, a polowania na niego wiązały się z przywilejem władzy. Mimo zarezerwowania polowań dla niewielkiej grupy myśliwych, liczebność bobrów sukcesywnie zmniejszała się. Jeszcze do XIII wieku utrzymywano specjalnych ludzi – bobrowniczych, do których zadań należało odławianie bobrów, ich ochrona i dokarmianie w zimie, a także prowadzenie selekcji na korzyść bobrów czarnych o bardzo cennym futrze. Sytuacja pogorszyła się między XII a XIV wiekiem, kiedy to dobra królewskie zaczęły przechodzić na własność klasztorów, kościołów i dygnitarzy świeckich oraz powszechnie wprowadzono niemieckie prawo osadnicze uwalniające poddanych od odpowiedzialności za zabicie bobra. W ciągu następnych wieków regres populacji bobrów był coraz szybszy. Po pierwszej wojnie światowej bobry zachowały się jedynie w dorzeczach Niemna i Prypeci. W 1928 roku wielkość populacji szacowano na 235 sztuk. Gatunek objęto bardziej skuteczną ochroną na mocy aktów prawnych z 1919 oraz 1934 roku. W 1939 roku liczebność populacji wynosiła ok. 400 sztuk.

Po drugiej wojnie światowej, w 1948 i 1949 roku zakupiono 26 bobrów z Woroneża (dzisiejsza Federacja Rosyjska) i wypuszczono je na Biebrzy i Oliwie. W 1958 roku bobry z Woroneża zostały użyte do założenia farmy bobrów w Stacji Doświadczalnej Polskiej Akademii Nauk w Popielnie. Jednocześnie bobry zaczęły migrować do Polski z Litwy i Białorusi. Ich liczebność bobrów pozostawała jednak niska i nie przekraczała kilkuset sztuk, a zasięg populacji ograniczony był jedynie do północno-wschodnich rubieży Polski. W tej sytuacji, w 1974 roku, Zakład Doświadczalny PAN w Popielnie z inicjatywy profesora Wirgiliusza Żurowskiego przedstawił Program Aktywnej Ochrony Bobra Europejskiego. Polegał on głównie na corocznym przesiedlaniu na tereny całej Polski kilkudziesięciu sztuk bobrów wyhodowanych na farmie w Popielnie, oraz dzikich – odławianych z Suwalszczyzny. Profesor Żurowski kierował całą akcją, aż do przedwczesnej śmierci w roku 1992. Dzięki jego zaangażowaniu oraz pracy członków Polskiego Związku Łowieckiego, dzisiejsza (rok 2000) populacja bobrów osiągnęła poziom ok. 18 000 sztuk.

 informacje pochodzą ze strony www.bobry.pl

Bądź pierwszym który skomentuje

Dodaj komentarz